Vroeger werd ik altijd enorm zenuwachtig bij alleen al de gedachte aan vliegen. De lichtste turbulentie veroorzaakte hartkloppingen en drijfnatte oksels. Het was afschuwelijk. Maar op een dag realiseerde ik me dat elke keer weer doodsangsten uitstaan me ook niet echt verder zou helpen. Probeer dat maar eens te vertellen aan deze gast die het allemaal behoorlijk slecht trekt tijdens een vlucht van Toronto naar Londen vorige maand. We spraken met iemand die vlakbij ‘m zat…

Wat gebeurde er?
Volgens mij was z’n naam “Jay”. Hij begon gek te doen na een uurtje of vijf, tijdens een acht uur durende vlucht.

Hoe lang duurde het?
Het resterende deel van de vlucht kreeg hij woede/paniekaanvallen van een kwartier, met kleine tussenpauzes.

Drie uur van blinde paniek in een afgesloten ruimte op grote hoogte? Dat moet behoorlijk kut geweest zijn. 
Het lukte een paar leden van het vliegtuigpersoneel en een stel passagiers om ‘m af en toe rustig te krijgen. Maar hij raakte telkens weer in paniek.

Waren de andere passagiers in het vliegtuig ook bang?
Meer geïrriteerd dan bang.

Ik kan me er iets bij voorstellen. Werd hij schoppend en schreeuwend weggesleept door de politie na de landing?
Nee. Hij was kalm voor de landing en toen kwam de politie hem ondervragen.

Wat gebeurde daarna?
Ik moest weg, maar ik zag dat een agent zijn handboeien afdeed. Ik weet niet wat er verder met hem is gebeurd. Ik heb gehoord dat hij niet is aangeklaagd.