Postduiven waren ooit een zeer belangrijk communicatiemiddel. Er is ooit een duif geweest die in 1943, midden in de Tweede Wereldoorlog, het leven van duizend militairen heeft gered, door de Amerikanen net op tijd te waarschuwen dat ze geen bombardementen moesten uitvoeren op een Italiaans dorpje, dat Britse soldaten onvoorzien voortijdig hadden ingenomen.

Nu zijn postduiven niet meer belangrijk, want email is best wel chill, en de duivensport – in de jaren zestig en zeventig de Nederlandse volkssport nummer 1 – bestaat dan ook nauwelijks meer. Maar in een inmiddels verpauperde buurt in Hoensbroek (in Limburg), waar ooit de laatste generaties mijnwerkers in gevestigd werden, bevindt zich het kleine duivenparadijs van Mattie en zijn gezin. Duivensport was in deze streek ooit intens populair, als een vorm van ontspanning en hoopgeving naast het zware werk in de mijnen.

Mattie van Bijnen werkte in de jaren tachtig als automonteur, maar werd door ziekte langdurig werkeloos. Nu leeft hij voor de duiven. In zijn woonkamer worden eigen kruidenmengsels gebrouwd om de duiven nog beter te laten presenteren; zijn huis en volgebouwde tuintje zijn helemaal ingericht op het duivenmelken. Zijn vrouw Ineke verschoont de hokken en zoon Jeroen speelt bij de jeugd van Zuid-Limburg mee met een aantal duiven.

Suzanne Valkenburg maakte deze serie foto’s over de al meer dan twee eeuwen bestaande duivensport.