Record Store Day is de dag dat wereldwijd de onafhankelijke platenwinkels in het zonnetje gezet worden. Veel zon viel er echter niet te bespeuren, regen des te meer. Een oud spreekwoord zegt dat de vroege vogel de dikste worm vangt. Blijkbaar geldt dit ook op zaterdagen. Toen ik om half elf de eerste winkel binnenstapte vielen er bijna geen exclusieve hebbedingen meer te rapen. In een mum van tijd was zo goed als alles over de toonbank gegaan. Logisch, want wie wilt er nu niet een exclusieve, gekleurde vinylplaat tussen zijn vingers laten glijden? Maar dat de vinylofielen in korte tijd zo driest te werk zouden gaan, had ik nu ook weer niet verwacht. Omdat ik al vermoedde dat tien uur op een zaterdag een onhaalbare kaart voor mijn bioritme zou zijn, ben ik op vrijdag een bestelling gaan plaatsen. Voorbereiding en een tikkeltje zelfkennis loont schijnbaar ook op 21 april. Volgens de waard van muziekwinkel Bilbo op het Ladeuzeplein had de meute tien minuten voor mijn aankomst de winkel al bezocht. Spijtig want ik was hier graag getuige van geweest.

Het Ladeuzeplein: de stilte voor de storm. Later bleek het de stilte na de storm te zijn.

In Leuven deden volgens de site van Record Store Day drie winkels mee. De queeste naar het muzikale Eldorado was dus nog niet ten einde. De volgende stop werd Giraffe Records in de Diestsestraat. Het is niet echt een muziekwinkel maar eerder zoals ze zelf zeggen een “conceptstore”. Ook hier waren er geen mede-vinylofielen te bekennen, of toch. Er was één man met een ongegeneerd staargedrag. Verontrustend was dat deze man zeker de kaap van 35 gepasseerd was en nog steeds Drum & Bass kocht én een bodywarmer droeg.

De staarder, grasduinend in de platenbakken. Let ook op de Grieksblauwe kleur van de muur, refererend naar de crisissfeer waar de onafhankelijke platenzaken zich momenteel in bevinden.

Het personeel van de Giraffe zijn geschiedenisliefhebbers. Dit jaar was het thema op de voorgrond Sarajevo anno 1993.

De laatste halte werd de Sax in de Parijsstraat. Jos is in Leuven de pater familias van de onafhankelijke platenwinkel. De geknipte persoon voor een interview. 

VICE: Wanneer ben je gestart met de Sax?
Jos: De Sax bestaat al sinds 1 oktober 1986. Ik ben begonnen als handelaar in tweedehands vinyl. Later heb ik mijn collectie uitgebreid met cd’s.

Lukt het nog om te overleven in het digitale tijdperk?
Het is moeilijker geworden om te kunnen overleven. Dat is niet enkel de schuld van het downloaden hoor! Muziek is en blijft natuurlijk wel een luxeproduct en met de huidige financiële crisis is er niet veel beterschap op komst. Gelukkig heb ik mijn vaste klanten nog.

Record Store Day is dus een Godsgeschenk.
Zeker! Het is belangrijk om de onafhankelijke platenzaak in de picture te plaatsen. Wist je trouwens dat er in een wereldstad als New York amper nog onafhankelijke platenzaken zijn?

Nee, dat wist ik niet. Wist u trouwens dat er mensen zijn die een fetish hebben voor vinyl?
Echt?

Absoluut, deze individuen worden onder meer opgewonden door het gevoel van exclusief vinyl tegen hun huid.
Er hebben wel ooit een paar klanten urenlang bij de vinylsectie gestaan. Wat ze daar precies deden, heb ik echt geen idee van.

Wat is dan het vreemdste dat u bewust al heeft meegemaakt in deze winkel?
Niet echt vreemde dingen. Onlangs heb ik wel schorriemorrie uit Brussel gespot die vinylplaten stalen om door te verkopen.

Schandaleux.

De aimabele platenboer van de Sax. Hij heeft de flair van een Italiaanse dandy op rust.

Als de platenwinkel ooit failliet zou gaan, kan Jos hier een pleisterplaats voor gelovige bejaarden uitbaten.

De buit. Foto: Pieke Schreuder.