Als recensent is het belangrijk je te onderscheiden van de rest. Daarom heb ik besloten de wereld van cd’s, dvd’s en games voorlopig achter mij te laten en voluit te gaan voor dat deel van de markt waar niemand eerder oog voor had of wilde hebben: modelbouw! Wie heeft vroeger niet zijn vingers aan elkaar geplakt in een poging om van een hoop veel te kleine stukjes plastic een straaljager of een vliegdekschip te maken? Minstens tien van die bouwpakketten heb ik onafgewerkt in de vuilbak gekeild. Maar, toen ik een tijd geleden vernam dat het papieren AK-47-bouwpakket van de Deen Martin Postler opnieuw beschikbaar zou zijn via Gestalten, zag ik mijn kans om schoon schip te maken met de frustraties uit het verleden. Ok, papier is geen plastic en een geweer is geen vliegdekschip, maar er zou wel heel veel lijm aan te pas komen.

Voor de leken: de AK-47, voluit Avtomat Kalasjnikova obrazcha 1947
goda, is een schietijzer dat vooral bekend is vanwege zijn
betrouwbaarheid; ene Ordell Robbie omschrijft het als “the very best
there is. When you absolutely, positively got to kill every
motherfucker in the room, accept no substitutes”.

Eenmaal uit de verpakking bestaat Postlers bouwpakket, schaal 1:1, uit
vijf A3-bladzijden bedrukt met een honderdtal wel heel erg
gedetailleerde patronen. Waar je bij plastic modelbouw de stukjes
gewoon moet losbreken, moet je hier alles uitsnijden met een stanleymes. Na meer dan vijf uur
chirurgische precisie kon de opbouw beginnen.

De theorie voor het in elkaar zetten van zo’n geweer oogt simpel: plooi de
verschillende onderdelen in de aangegeven richting en plak vervolgens
de verschillende vlakken aan elkaar. Wat onze Deense vriend vergeet te
vermelden, is dat het merendeel van die onderdelen behoorlijk
onhandelbaar zijn voor een volgroeide hand. Gevolg: vlakken zijn geplooid
die helemaal niet geplooid hoefden te worden en een teveel aan lijm op
plaatsen waar geen lijm hoort te zitten. Mijn anders zo stalen zenuwen
werden behoorlijk op de proef gesteld, zeker toen ik voor de vijfde
keer mijn aan elkaar geplakte vingers stond los te weken in een badje
warm water.

Maar het moet gezegd, eens je voorbij the point of no return bent en je
bouwwerk de vorm én afmeting begint te krijgen van een echte, door de
Moedjahedien gebruikte AK-47, wordt je overvallen door een gevoel dat
nog
het best te omschrijven valt als een combinatie van trots, verbazing en
nederigheid. Niet dat je plots het idee krijgt verwikkeld te zijn in
een guerrillaoorlog ten zuiden van de evenaar, maar je voelt wel hoe
zo’n AK-47 in de hand ligt en wat voor onherroepelijke schade hij kan
aanrichten. En als je dan helemaal klaar bent rest alleen nog de vraag: wat nu?
Ophangen, verven of misschien publiekelijk verbranden bij wijze van
statement. De keuze is aan jou. De mijne ligt in ieder geval nog steeds
op de kast, stof te vergaren.
RICARDO TUBBS