FW: Synecdoche

Een vriend van ons zag laatst Synecdoche, New York op het Jameson Dublin International Film Festival. Aangezien we waaay back een interview deden met Charlie Kaufman, de regisseur en schrijver van de film, is hier een korte recensie van Synechdoche.

Het zien van deze film voelt een beetje alsof je een avond vreselijke
ruzie hebt gemaakt, huilend in slaap bent gevallen en vijftien jaar
later pas wakker bent geworden. Je hebt heel bizar gedroomd maar je
kunt je er slechts flarden van herinneren. Je kunt droom van realiteit
niet meer onderscheiden, en je hoofd is gereduceerd tot een prop met
kloppende vragen. Synecdoche, New York ontspoort stevig, maar
wat als een paal boven water staat is dat hoofdpersoon Caden vrij
ongelukkig is. En dat zou jij ook zijn als er zich je leven lang
allerlei vreemde kwaaltjes en bulten opsteken. Als je altijd moet
huilen als je seks hebt (áls je al seks hebt); en als je je dochter (na
haar jarenlang niet te hebben gezien-want meegenomen door je vrouw)
terugvindt achter het raam, helemaal onder getatoeëerd door een Duitse
lesbische kunstenares die haar tot muze heeft gebombardeerd. Als
iedereen om je heen sterft. Als er iemand in een structureel in de
brand staand huis woont. En als er een doodenge fan van je rondloopt die langzaam jouw identiteit en leven overneemt. Charlie Kaufman maakte een ouderwets vervreemdend vacuüm en een film die je moet zien.