Een greep uit Ryan McGinleys vroege werk, 1998-2003

Deze foto’s zijn gemaakt door Ryan, toen hij hard aan het feesten was. Het zijn plaatjes van een stel idioten, zijn vrienden, die hem uiteindelijk in het Whitney Museum deden belanden. Vervolgens ging hij als rauwe spaghettisliert de hete kokende pot van de kunstwereld in. Om de foto’s op te graven, moest Ryan diep scheppen in zijn archieven; honderden en honderden fotoboeken staan netjes op een rij in zijn studio. Letterlijk tot de nok aan toe. “Ik was zo geobsedeerd om mijn leven te documenteren”, zegt hij, “Ik moest echt overal een foto van maken. Het tofste vond ik om compleet naar de klote te gaan en miljoenen foto’s te maken, ’s ochtends ontwikkelen die boel en daar was dan het bewijs van wat ik die nacht gedaan had. Meestal kon ik er niks meer van herinneren.”.

ZELFPORTRET (AUTO ONGELUK), 1998
Het was een ongelooflijke hete dag in de zomer. Ik zat op mijn fiets, zonder T-shirt aan, toen een auto mij schepte. M’n rug en m’n reet schuurden een paar meter over het asfalt. Af en toe hoor ik nu nog steeds het gillen van die banden. Het was mijn eigen fout, maar die gast in die auto was zo geschrokken dat ‘ie mij $ 400 gaf. Er zitten nog steeds stukjes grint in m’n rug.

DONALD EN EARSNOT, 2003
Het was een vreemde zomer voor Earsnot. Hij begon juist met z’n proeftijd, die dit jaar eind maart afliep, toen hij overreden werd door een SUV terwijl hij aan het skaten was. Hij zat vier weken in het ziekenhuis, voordat hij geopereerd kon worden. Vervolgens moest hij nog vier weken thuis zitten om te genezen. Ik vond dat ik hem even uit de stad moest halen en dus gingen we naar een chateau in Brattleboro, Vermont. Snot was een beetje down omdat hij op deze manier de Gay Pride Weekend ging missen, en daarom ging hij nonstop maar op mij schelden. Ik had die zomer een zogenaamde ’trampoline-series’ gemaakt en op deze foto zitten ze samen naar Leo Fitzpatrick te kijken die bier aan het drinken en tegelijkertijd slto’s aan het maken is.

DAN (11 SEPTEMBER), 2001
Dit is Dan Colen ’s nachts tijdens 11 september 2001. Wij zaten op onze fietsen om te kijken of we iets konden doen. De straten zaten onder het stof en de brandweer was net begonnen om de straten nat te spuiten. Ik herinner me dat ik stukken papier en documenten vond, die auto op de achtergrond zegt denk ik genoeg. Zo zag alles eruit. Ik herinner mij ook de pakken met flessen Pools bronwater voor de soldaten die er een soort kamp opgeslagen hadden. Echt bizar. Als je in het centrum woonde, kon je weken later nog het stof ruiken.

DASH (BEZORGING), 2002
Dit is een typische 2002-nacht voor mij. Dash Snow aan de telefoon met onze dealer. De bank waar hij op zit, was eerst van mij en mijn kamergenoot Teddy. Wij hadden deze bank aan Dash gegeven als housewarmingcadeautje toen hij naar Avenue C verhuisde met zijn toenmalige vrouw, Agathe Snow, een konijn, Gary, en een parkiet, Sergeant Slaughter. Het gerucht ging dat in deze bank een zak coke zat verstopt en op een nacht gingen we op onderzoek uit. Als een stel archeologen naar een eeuwenoude schat, die we nooit hebben gevonden. Een paar jaar later plantte Dash een boom in het gat dat we in de bank gegraven hadden en verkocht het toen als een sculptuur aan Charles Saatchi.

OLIVER (3-D BRIL), 2002
Ik kwam Oliver tegen in de ‘Cock’, een of ander donker hol. Wij vonden het altijd al een beetje raar om dat tegen mensen te vertellen, dus vertelden we allebei aan andere mensen een ander verhaal. Maar in werkelijkheid was het gewoon een ‘cruise’. Het kostte me zeker vijf seconden om hem te versieren en mijn liefde te betuigen. Een paar minuten later zaten we te bekken bij mij thuis op het dak. Ik herinner me nog dat ik een polaroid van hem nam en dat het allemaal veel te mooi was om waar te zijn en dat ik dacht hem nooit meer te zien. Gelukkig bleek het achteraf mee te vallen en was dit gewoon onze eerste date. Ik kocht een racefiets voor hem, cadeautje, we namen wat acid en fietsten wat rond in Manhattan. Met 3-D brillen op. Deze brillen veranderen elk lichtje in een ander soort ster.

SEMEN SPERMS, 2001
Semen Sperms is een NYC grafitti-legende en loopt al ik weet niet hoe lang door de straten te banjeren. Voordat ik hem ontmoette hoorde ik allerlei verhalen hoe maf hijwas. Hij trapte ruiten in, had tienduizenden platen en hij wist alles van alle muziek. Ik was onder de indruk. Uiteindelijk kruisten onze wegen en ik kon niet geloven dat deze sukkelige jaren 70 rocker ’the sperm guy’ was. Zijn wijsheden over van alles en niks leken mij wel te hypnotiseren. ‘The sperm’ was en zal altijd mijn favoriete tag zijn.

ERIC (LEGER DES HEILS), 2001
Donald Eric Cumming is de leadsinger van de Virgins. Toen deze foto werd genomen, heette hij gewoon Eric. Het duurde dan ook een tijdje voordat ik gewend was om hem Donald te noemen. Op een dag was hij gewoon Donald en dat was dat. Deze foto is genomen bij het Leger des Heils in Chelsea en hier heb je de beste kleren en beddengoed. Al de spullen van dooie nichten uit de buurt komen hier terecht. Ralph Lauren, Dior, Yves Saint Laurent; dat hele zootje. Ik kwam hier altijd om lakens te stelen. Op een dag zagen we deze man met Hitlersnor hier winkelen. Donald ging stiekem naast hem staan zodat ik een fotootje kon nemen. Toen ik zei: “Hey Eric, moet je kijken!”, keken ze allebei op. En knip!

SPARKY, 1999
Toen ik in de East Village woonde, verkochten mijn oudste vriend Teddy en ik wiet om ons collegegeld te betalen. Toen ik met Marc ging daten zei Teddy altijd tegen hem als hij binnenkwam: “Hey Marc-y Sparky, Let’s spark one up!”. Elke keer weer als hij door de deur kwam. En dan volgde wee een waar blowfestijn. Fucking stoners. Vanaf toen noemde iedereen Marc ‘Sparky”, en zo noemen we hem nog steeds.

RYAN (KOPSTOOT), 1999
Dat is niet mijn bloed, ik stond te zoenen met een scharrel in de East Village toen een of anderen klootzak langsliep en ons een stel nichten noemde. Ik geloof niet dat hij verwachtte dat ik even naar hem toeliep. Na een beetje duwen gaf ik hem een kopstoot en ik voelde zijn neus breken op mijn voorhoofd. Wij begonne keihard te rennen, straat, straat uit. Onze longen eruit lachend. We sprongen snel in bed waar mijn vriend deze foto van mij nam.

MARIANA (BADKAMER), 1998
Mariana was mij eerste muse. De moosite vrouw die ik ooit gefotografeerd heb. Goeie energie. Ze zei altijd precies wat ze dacht. Zij is het meisje dat met je meegaat naar de film en dan tegen het scherm gaat praten. We gingen altijd een beetje kloten en kwamen steevast in de problemen. Op deze foto waren we op een feestje en zij plunderde de badkamer. Onder andere de crème van oma.