Arie van ’t Riet werkte als medisch fyisicus regelmatig met röntgenstraling toen een van zijn collega’s vroeg of hij een röntgenfoto wilde maken van een schilderij. Dat werkte verbazingwekkend goed, waarna Arie besloot om te gaan experimenteren met foto’s maken van andere dingen. Hij begon met een vaasje tulpen, en het resultaat mocht er wezen. Door röntgenfilm achter de bloemen te zetten kreeg hij een negatief van de bloemen, waarbij het binnenste van de planten duidelijk zichtbaar was. Van dit negatief maakte hij weer een negatief en kleurde de bloemen zelf in. In zijn TED-talk vertelt hij droogjes dat zijn collega’s vervolgens de foto zagen en het kunst vonden, wat voor Arie genoeg aanleiding was om meer foto’s te gaan maken.

Links het negatief, rechts het ingekleurde negatief van het negatief

Naast bloemen en planten begon hij op een gegeven moment ook dieren te gebruiken in de foto’s. Eerst een opgezet dier – wat niet al te best uitpakte aangezien alleen de huid en ijzerdraad gebruikt wordt om het dier op te zetten – en later dieren die op onfortuinlijke manier om het leven gekomen waren. Langs de weg, bijvoorbeeld, of gepakt door een kat, of gewoon dood neergevallen. Die zet hij dan neer in een soort stilleven – of biorama, zoals hij het zelf noemt – om er vervolgens röntgenstraling op te knallen en plaatjes te maken van de innerlijke schoonheid.