Ik bracht afgelopen zomer door in Zuid-Frankrijk, alwaar ik omringd werd door cowboys die hun ranke lijven op het spel zetten met Course Camarguaise, een van de gekste sporten op aarde.

Het vermogen tot vliegen zou je wel eens kunnen helpen in deze sport

Nu het traditionele Spaanse stierenvechten in Catalonië verboden is, wordt het misschien tijd voor de Spanjaarden om over te gaan op een Franse variant: het nog veel vreemdere Course Camarguaise. Voor een bloeddorstig land als Frankrijk (aristocratie, foie gras, de lijst met onmenselijkheden is eindeloos) is het verrassend loyaal te noemen dat ze de meest bloeddorstige sport ooit veiliger hebben gemaakt voor de stieren dan voor de stierenvechters.

Elke wedstrijd begint met afschuwelijke traditionele muziek en dans

Het werkt als volgt: veertien tamelijk atletische mannen, ‘raseteurs’ genoemd, worden samen met een woedende stier in een ring gegooid. Vervolgens proberen acht raseteurs (vier linkshandig, vier rechtshandig) met metalen haken lappen stof van de stier z’n hoorns te jatten. Dat is eenvoudig en bovendien behoorlijk dom. Elke lap is bij aanvang van het spel een bepaalde hoeveelheid geld waard, maar hoe langer het duurt voor de lap wordt gegrepen, hoe meer ‘ie waard wordt. Het publiek legt namelijk geld in. De overige zes mannen rennen rondjes in de arena en fokken de stier op door naar hem te schreeuwen en zand in zijn gezicht te gooien. Meestal zijn deze jongens oud-strijders die genoeg hebben van de verwondingen.

De carrière van een raseteur is vaak kort, aangezien verwondingen aan de orde van de wedstrijd zijn. De dude hieronder, Michael Matray, is een voormalige Camarguaise-kampioen die twee jaar geleden akelig letsel opliep. Hij werd gespietst door een stier, brak zes ribben, scheurde zijn milt en verpletterde zijn bekken, maar vecht nog steeds.

Het frappante aan deze sport is dat de echte sterren niet de stierenvechters, maar de stieren zijn. Affiches die nieuwe evenementen aankondigen laten niet de gezichten van succesvolle strijders zien, maar foto’s van de beste stieren. In de stadscentra staan geen standbeelden van beroemde raseteurs, maar van illustere stieren die lange, indrukwekkende carrières achter de rug hebben. De stieren die het het langst volhouden zonder de lappen om hun hoorns te verliezen, worden beschouwd als een grandioos succes. Zij kunnen zich verheugen op een aangenaam pensioen waarin ze in een speciale wei de hele dag gewillige koetjes kunnen afwerken. Minder goed presterende dieren worden vermomd tot hamburgers.

De gast in het midden gooide zand in de stierensnoet

Het kan soms gebeuren dat de stier te wild wordt en over het hek springt

Als een wedstrijd voorbij is, gaat iedereen naar buiten om te zien hoe de beste cowboys van de stad door de hoofdstraat rijden terwijl ze een paar ossen samen proberen te drijven zonder dat deze de menigte vertrappen. Ik heb geen flauw idee waarom ze dit doen, maar grappig vond ik het wel.

Daarna gaat iedereen terug naar het stadion en is het de beurt aan de kinderen om met de stieren te spelen. De bedoeling van deze veiligsheidsnachtmerrie is een bak met zoveel mogelijk water vullen zonder gepakt te worden door een zwaar geïrriteerde stier.

Deze stier had een verregaande bloedhekel aan een knakker en schoof een hoorn in diens kont. Pech, jongen!

HENRY LANGSTON