De saxofoon is het geluid dat je hoort elke keer wanneer iemand in de jaren ’80 een colbert aantrekt. Het blaasinstrument wordt over het algemeen nogal verguisd, en ik wil graag laten horen waarom ik dat onterecht vind.

Cheeseburger – Comin Home
Dit is het intromuziekje van Superjail (een TV-serie die overigens werkt als een jerrycan benzine + een brandende lucifer op je hersenpan) (dat bedoel ik positief). Je wordt bij het luisteren van dit liedje op zo’n effectieve manier opgehitst naar de saxofoonsolo toe dat ik, zodra op 1:38 het moment daar is, niet anders kan dan me op mijn knieën te storten en met volle overgave mee te airsaxofonen. Het is niet nodig om op te merken dat dat tragisch is. Ik ben een volwassen man die zich prima bewust is van zijn eigen zwaktes en tekortkomingen. Dankjewel.

Nicolas Jaar – Keep Me There
Nicolas Jaar is, samen met James Blake, de James Blake van de nieuwe generatie overgehypte popmuzikanten. In dit nummer trapt Jaar vanaf 3:22 een saxofoon in elkaar en hij is daar supergoed in.

She’s a Tease – Fiebre de Jack
De vrolijke, vluchtige saxofoon in dit liedje is een goed bewijs dat het instrument ook op andere manieren toegepast kan worden dan hoe hij klinkt als hij samengaat met een shot van het huis van Laura Alberts waar net iemand langsfietst.

Dent May – Eastover Wives
Het grootste deel van de tekst van dit liedje versta ik niet: de zanger zingt namelijk niet zo duidelijk, alsof hij er tijdens de opnames niet helemaal bij was met zijn hoofd en ondertussen ook online Pictionary speelde en zijn nichtje leerde zwemmen. Dat maakt trouwens helemaal niks uit, want het is een prachtig liedje, mede dankzij een saxofoon die zichzelf de hele tijd ongevraagd tegen je aandrukt en dan een beetje gaat wrijven zo.

Copacabana Club – Do it (Bo$$ In Drama Remix)
De saxofoon in dit liedje lijkt best veel op die ene uit de internationale humanitaire ramp die we kennen onder de naam ‘Careless Whisper’. Dit nummer is dan ook de reden waarom ik mijn iPod altijd van shuffle afhaal als er mensen bij me komen eten. Toch kan ik niet stoppen met ernaar te luisteren–ik denk dan ook dat ik hiernaar ga verwijzen als Zarayda over tien jaar op bezoek komt in mijn martelkelder, ik haar een pak gemaakt van mijn eigen beenhuid aantrek en ze me vraagt wanneer ik voor het eerst een beetje doorkreeg dat ik een masochist was.

MARTEN MANTEL