Het begin

Begin jaren negentig was ik dj bij de AVRO – ik draaide al jarenlang platen van anderen. Toen kwamen de Atari-computers en allerlei MIDI-apparatuur op de markt en begon iedereen ineens zelf muziek te maken. Je kunt het je nu haast niet meer voorstellen, maar studio’s stonden destijds nog helemaal vol met hardware. 

Ik had wel gevoel voor muziek maar geen instrumentenkennis, dus nam ik pianolessen. In datzelfde jaar kocht ik ook een Atari-computer. DJ Sven (bekend van zijn hit met Miker G, Holiday, red.) heeft mij de beginselen van het produceren geleerd. Nadat ik de toonladder van de C op de piano onder de knie had, ging het snel. Ik presenteerde toen op de radio het houseprogramma For those who like to groove en raakte geïnspireerd door dance- en housemuziek. Ik was toen al een beetje aan het opnemen en demo’s aan maken.

Magische momenten 

Op een magische avond in augustus zat ik op het balkon met een goede vriend. Na het roken van een dikke joint, waardoor ik dingen deed die ik later niet meer kon reproduceren, ben ik aan de gang gegaan. Van drie tot zes heb ik allerlei stukjes geproduceerd en ingespeeld. Het ging soms totaal verkeerd omdat ik zo wild was in mijn enthousiasme. Later heb ik dat materiaal verfijnd. Ik had expres niet alles op de tel gezet; ik maakte een aantal fouten die in de productie goed uitpakten, en juist daardoor kwam er een soort funky groove in. Ook met het verschuiven van bepaalde stukken maakte ik fouten en dat kreeg ik niet meer goed. Toen dacht ik: what the fuck, laat maar staan. Daardoor leerde ik dat toevalligheden in de studio juist heel bepalend kunnen zijn voor een track. 

Die track kwam dus tot stand met ingevingen waarvan ik niet kan zeggen dat ik ze zelf heb bedacht. Ze werden me doorgegeven. Ik denk dat je soms tot een prestatie komt door iets wat je later niet terug kunt vinden – een bepaalde magie, dat hebben grote componisten als Bach en Beethoven waarschijnlijk ook gehad. Ze horen dingen in hun hoofd die ze met hun vingers of gehoor op papier kunnen zetten. 

De Atari-computer maakte eind jaren tachtig muziekproductie betaalbaarder. 

Finetunen

De eerste keren dat ik de track uitprobeerde was in de Goldfinger in Rosmalen. Ik stond daar op zondagmiddag tussen twee gabber-dj’s in mellow te draaien, en dan zette ik de plaat op. Ze hadden een soort danskuil met een hele goede installatie, daar ging ik dan in staan luisteren of alles wel goed klonk. Elke keer had ik wel wat aan te merken: dit is te hard, dit te zacht. Maar na zes weken had ik een mix waar ik tevreden mee was. Hij duurde alleen vrij lang, elf minuten, en ik wist niet wat ik ermee aan moest. Vervolgens lag de track maandenlang bij me op de plank als plaatje voor in de club. Voor de rest vond niemand ‘m leuk genoeg om uit te brengen. 

Mislukte pogingen

Orlando Voorn van Format #1 is een goede vriend van mij, en hij vond het nummer waanzinnig. Hij wist alleen niet of ik het wel ergens kwijt zou kunnen omdat het totaal geen concept en ook geen break heeft, het gaat maar door. Toch geloofde hij er wel in. Daarna sprak ik erover met een andere vriend, tevens hitjesjager, Frits van Swoll van Dureco. Hij adviseerde me er toch een break in te maken, maar ik wilde dat niet – het leek mij de perfecte plaat voor een pauze en wc-momentje voor de dj. 

Na Frits ging ik nog langs bij Sony en CBS – ik ben eigenlijk overal geweest in Hilversum, maar niemand zag het zitten. Lekker dan. De plaat bleef dus nog langer bij mij op de plank liggen. 

Robin Albers presenteerde hét Nederlandse radioprogramma over house in de vroege jaren negentig. 

Doorbraak

Toen belde Peter Boertje, die vroeg of ik nog iets had van drie minuten voor op zijn compilatie-cd Natural Elements. Ik vertelde hem over mijn track die niemand wilde hebben. Hij zei: “Als jij hem goed vindt dan vind ik hem ook goed, stuur maar op, dan maken wij wel een edit.” Die edit van drie minuten was in mijn ogen niet zo’n goede, maar wel degene die als radioversie bekend is geworden. 

Eén week later kreeg ik een fax binnen met daarop een aanvraag van Renaat Vandepapeliere van R&S. Hij wilde het nummer wereldwijd releasen. Ik reisde naar België voor de contractbesprekingen en vanaf dat moment ging het rap. Binnen de kortste keren was mijn kantoor bezaaid met faxpapier, ik dacht dat het apparaat op hol was geslagen, er lag wel vier of vijf meter faxrol op de grond. Maar het waren allemaal aanvragen uit het buitenland voor gigs en interviews. Zo kan het dus gaan als je iets hebt wat apart is en wat opvalt. 

Donald Trump

Het verhaal achter de titel Plastic Dreams begint in een vliegtuig. Mijn toenmalige vriendin was stewardess en tijdens één van haar vluchten zat Donald Trump in de businessclass en die betaalde zijn champagne en taxfree goederen met een Platinum creditcard, wat toen nog best wel uitzonderlijk was. Mijn vriendin bracht de drankjes rond en Trump gaf zijn creditcard aan haar mee. Om indruk te maken liet ze die zien aan de piloot, en die rukte van schrik aan de stuurknuppel waardoor het vliegtuig even heen en weer zwiepte. Toen ik dat hoorde kon ik er echt niet bij met mijn hoofd: hoe kan het dat zelfs alleen het zien van een stukje plastic zoveel indruk op iemand kan maken? Blijkbaar was het hebben van een Platinum creditcard een van de grote dromen die veel mensen toen nastreefden. 

Miljonair Donald Trump als inspiratie voor een house classic, wie had dat ooit gedacht?

De wereld over

Door dit nummer is mijn hele leven veranderd. Ik reisde de hele wereld over, ontmoette veel verschillende mensen en maakte bizarre dingen mee. Ik was de eerste Nederlandse dj in Moskou in 1993. Kun je nagaan, een paar jaar na de val van de Sovjet-Unie. Ik had gevonden wat echt bij me paste: het maken en draaien van muziek die ik goed vind. Dankzij het succes van Plastic Dreams doe ik dat nog steeds. 

Ik heb ook veel kritiek op het nummer gekregen. Sommigen vinden het gewoon een kloteplaat, maar dat mag natuurlijk. Wel kan je zeggen dat het nummer de tijd heeft doorstaan. In 1994 werd Give It Up van The Good Man verkozen tot de beste houseplaat van het jaar, tijdens de Dance Awards in de RoXY. Ik vond dat zo’n stomme keuze, en riep toen al door de microfoon: “Give It Up wordt over twintig jaar niet meer gedraaid, behalve op schoolfeestjes. Plastic Dreams wordt over twintig jaar nog steeds gedraaid, door mensen die verstand hebben van muziek.” Give It Up is niks anders dan het rippen van een Braziliaans ritme, terwijl de plaat die ik heb gemaakt grensverleggend en vernieuwend is geweest.

   
Was getekend, Robin Albers Jaydee heeft zojuist een nieuwe track uitgebracht. Dance With Me is gebouwd rond hetzelfde thema als Jam & Spoons onvolprezen klassieker The Age of Love en is nu uit op Spinnin.