We zien hem nog zo voor ons, de pastoor van Doel. Toen we daar waren om de reportage over Doel te maken was hij de allereerste die we tegenkwamen. Schuifelend, kromgebogen en door de jaren op deze harde aardkloot gebroken. Een interview mocht hij niet meer geven. Dat was hem van hogerhand verboden nadat hij jarenlang voor het voorbestaan van Doel gestreden had. En toch stond hij daar, leverkanker en al, vooraan in de kerk ’s zondags, een mompelend, nooit opgevend symbool van de strijd.

Tot hij vorige donderdag onverwachts overleed. Volgens sommigen stierf een deel van Doel met hem mee, maar wij zagen daar zoveel ellende, waanzin en leven dat we er zeker van zijn dat Pastoor Verstraete’s dood de Doelenaars er nog meer van zal overtuigen de strijd nooit op te geven.