Mint Field, beeld via

De indiescene van Mexico gaat verder dan hoofdstad Mexico-Stad. De geliefde en gehate hoofdstad begint zelfs achter te lopen als het gaat om nieuwe ontwikkelingen, geluiden en het releasen van echt goede muziek. Laten we eerlijk zijn: als we kijken waar ‘Mexicaanse bands’ vandaan komen, zien we dat 90 procent in de hoofdstad woont, maar 85 procent er niet vandaan komt. Ze komen uit steden als Monterrey, Cancún, Zacatecas, Mérida, Guadalajara en andere steden. Onder die steden en regio’s is er één die eruit springt. Haar aanwezigheid is nog niet zo dominant als die van Mexico-Stad, maar is het volgen wel waard.

Ik heb het, uiteraard, over Tijuana: een bloedhete stad aan de grens met Amerika, doorspekt met urban legends. Veel mensen maken grappen over hoe vies en kut het er is. Als je door die uitgekauwde grappen heenprikt, realiseer je je misschien wel dat de stad een van de belangrijkste muziekscenes in het land heeft. Daarin vind je artiesten als Dani Shivers en San Pedro el Cortéz – allebei in verschillende genres, allebei veelbesproken. Bovendien zijn er veel nieuwe bands in opkomst, die de laatste tijd van zich laten horen.

Om te begrijpen waarom de scene in Tijuana een herleving doormaakt, moeten we de jaren negentig induiken. De band Staura was zo’n beetje net begonnen. Staura bestond uit Gaby Spica, René Soberanis (beter bekend als Loopdrop, ook een bekende naam uit de stad) en Omar Foglio. Foglio zou later de grootste onafhankelijke promoter van Tijuana worden, en in 1995 Swenga Fest lanceren. Tijdens de carrières van Staura en Loopdrop begon het lokale publiek een beetje door te krijgen wat er in de kroegjes in hun eigen stad gebeurde. Daar kregen bands steeds meer gelegenheid om hun muziek te laten horen. Door dat soort initiatieven kwamen andere artiesten, zoals Ibi Ego en Shantelle, tot volle wasdom in de jaren na 2000.

Staura en Loopdrop maakten de weg vrij voor Ibi Ego en Shantelle, die op hun beurt de ruimte gaven aan een nieuwe generatie artiesten, zoals Celofán (later bekend als Vaya Futuro), Mint Field, Policías y Ladrones, Grenda en zelfs Dani Shivers, bijvoorbeeld. Ibi Ego en Shantelle waren op muzikaal gebied niet per se revolutionair, maar kunnen wel als pioniers worden gezien. Ze gaven de indie van Tijuana een tweede adem. Ze lieten de beginnende muzikanten niet alleen naar het buitenland kijken voor inspiratie, maar zorgden voor een vruchtbare scene waarin ze hun eigen projecten konden beginnen.

Het resultaat? Een nieuwe stroming muzikanten die zorgt voor een frisse wind in de stad. Dit zijn de nieuwe groepen die Tijuana een nieuw smoelwerk geven en bewijzen dat Mexico overal muzikanten heeft, die alles duizend keer beter doen dan de buitenlanders die ze zo vaak idoliseren.

Mint Field

Eind 2013 begon shoegaze door Mexico te golven met bands als Bleak Boys uit Aguascalienetes, Hexagrams uit León, Pure Morning uit Sinaloa en Los Mundos uit Monterrey en Mexico-Stad. Het geluid van deze bands was somber, leunde op duistere tonen en haalde de mosterd uit de punk. Ze gaven de indruk dat ze alleen geïnteresseerd waren in droevige, melancholische thema’s. Misschien is dat waarom alles met de opkomst van Mint Field wat vrolijker werd. Op Primeras Salidas, hun debuutalbum, hoor je een opgewektere en kleurrijkere kant van het genre, gecombineerd met een vleugje noisepop.

Mint Field is een jonge band die zichzelf nu pas aan het ontdekken is, maar ze hebben veel talent. Hun muzikale richting krijgt langzaam vorm. We voorspellen dat 2016 een belangrijk jaar wordt, waarin we de kwaliteit en de sound Mint Field kunnen horen ontwikkelen.

Late Nite Howl

De muziek van Pablo Dodero, a.k.a. Late Night Howl, geeft je een gevoel van melancholie en nostalgie die meestal aan het eind van een feest de kop op steekt. Wanneer je een huis vol vrienden hebt, ze langzaam naar huis beginnen te gaan, en een grijs vacuüm achterlaten. Zijn prachtige folkmuziek drijft niet op blije akkoorden of zoete woorden. Het laat je zijn verdriet beleven, met poëtische teksten, gezongen met een diepe stem over soepele arpeggio’s. Voel je je kut? Late Nite Howl is de beste soundtrack om het te verwerken, los te laten en verder te gaan.

Vaya Futuro

Van alle bands die op dit moment rondhangen in Mexico-Stad en echt beginnen door te breken op nationaal en internationaal niveau, is Vaya Futuro waarschijnlijk het beste voorbeeld uit Tijuana.

Weet je nog dat ik eerder zei hoe belangrijk Ibi Ego en Shantelle zijn? Luis Aguilar, de zanger van Vaya, was een van de eerste fans die ze live zag. Hij wilde hun niveau halen. Hij werd niet alleen door buitenlandse bands geïnspireerd, maar ook door zijn lokale helden. Vaya Futuro heeft een hoop onverwachte successen behaald, waaronder een reisje naar Finland om muziek op te nemen in dezelfde studio als Damon Albarn en Björk, met de geniale Ben H. Allen, producer van Deerhunters Fading Frontier.

Vaya Futuro is een band die veel meer kan worden dan alleen cultfavoriet. Volgens ons kunnen ze internationaal doorbreken op het niveau van Lorelle Meets The Obsolete. Tot dat gebeurt, stort je je op hun pas uitgebrachte album Perro Verde y Triste, een van de beste Mexicaanse exportproducten.

Grenda

Bijzonder in de nieuwe golf Mexicaans talent, is de jonge leeftijd waarop veel producers en muzikanten vette muziek beginnen te maken, om daar vervolgens bekend mee te worden.

Grenda (hij heet eigenlijk Eduardo Amezcua) is daar een voorbeeld van. Hij is pas zeventien jaar, en is al stap voor stap gegroeid van kleine optredens tot het jubileumoptreden van CyberWitches in Guadalajara en het MUTEK Mexico-festival.

Het is lastig om z’n muziek in een idee te vatten. Het is een bonte verzameling ritmes en melodieën, die al wel laten doorschemeren dat Grenda enorm veel potentie heeft. Als je naar hem luistert, voelt het alsof je zelf onderdeel bent van zijn reis naar zelfontdekking. Misschien is het tofste wel dat hij een complete, professionele liveshow kan geven. Zoals zijn optreden in Rome met Norbert Duke, van Forecast uit Guadalajara. Je moet het zien om zijn geluid volledig te begrijpen.

Policías y Ladrones

De Mexicaanse garagemuziek heeft twee kanten. Er zijn old school bands uit de jaren zestig als Los Explosivos, Los Chicos Problema, Mustang 66 en Los Monjes, die nu als de voorouders van het genre gelden. Er zijn ook new school bands die het genre ontelbaar veel vertakkingen hebben gegeven: Los Blenders, O Tortuga en Dinosaurios Surf Club, bijvoorbeeld.

Policías y Ladrones staat voor ongeveer zeventig procent in die new school, maar de andere dertig procent is hard op zoek naar een betere vorm. Ze willen niet per se de klassieke touch van Los Monjes of Los Explosivos. Ook niet het snelle getokkel van Los Blenders en O Tortuga. Misschien is dat te verklaren door hun afkomst. In Tuijana krijg je veel mee van de muziek aan de andere kant van de grens. Er zit een vage punkkwaliteit in de manier waarop ze zware distortion gebruiken, maar ze zetten de fijne popnuances niet aan de kant. Daardoor wil je hun nummers steeds opnieuw horen.

Maar het is vooral dat gore punkgeluid waardoor Policías eruit springt. Veel andere artiesten op deze lijst hebben daar minder interesse in. Samen met San Pedro El Cortéz ligt de taak op hun schouders om een spoor van moshpits en opgeblazen speakers door Tuijana te trekken.