Ik heb het idee dat de DJ’s van nu alles kunnen maken. Als hij zin heeft om iemand in zijn gezicht te stompen dan doet hij dat. En als het gestompte slachtoffer wil zeggen: “Hey, joh, dat doet… pijn, man,” wordt hij/zij door het publiek tegengehouden. Ik was dus ietwat geïmponeerd door het idee dat ik DJ-grootheid Trentemøller ging interviewen.

Gelukkig was Anders Trentemøller (inmiddels 37) een volwassen, welbespraakte enthousiasteling die gepassioneerd (en zelfs ietwat zenuwachtig) praatte over zijn grote liefde: muziek. En ook hij deelt mijn beeld van de huidige DJ, die lukraak stompend met alles wegkomt omdat het publiek hem zo mooi in sequentiële volgorde vindt draaien.

12 mei opent hij Symphonica Electronica in Utrecht. Ik vroeg hem, onder andere, wat we daarvan kunnen verwachten.

VICE: Hey Anders. Hoe gaat het? Hoe is het weer daar?

Anders Trentemøller: Hey, het gaat goed. Het is mooi weer. Hier in Nederland heeft iedereen het altijd over het weer, en kunstenaars verwerken dat ook in hun kunst.

Ervaar je dat zelf ook?

Ja, zeker weten. De herfst is mijn favoriete seizoen, daar raak ik het meest door geïnspireerd. Al die verschillende kleuren. Binnen zitten terwijl het buiten giert en stormt vind ik ook mooi. Mijn muziek is denk ik wel een reflectie van de herfst.

Op Symphonica Electronica ga je draaien in plaats van live optreden. Hoe kijk je daar tegenaan?

DJ’en is tegenwoordig veel te serieus. Ik merk dat mensen zelfspot missen; de DJ is een soort God geworden die je niet mag beledigen. Ik plaatste laatst op mijn Facebook voor de grap een artikel over een vijfjarig kindje achter de draaitafel. Het artikel concludeerde dat iedereen kon DJ’en. En dat leverde zoveel hatelijke reacties op… ik schrok daar een beetje van. Ik mis de zelfspot. DJ’en gaat over muziek in de juiste volgorde spelen, in de juiste sequentie. Het is lang niet zo moeilijk als iemand die zijn eigen muziek schrijft en maakt.

Vind je DJ’s overrated?

Nou, nee, dat zeg ik nou ook weer niet. Ik was vooral verbaasd over de felle reacties. Maar tegenwoordig draait iedereen op dezelfde manier. Ze vinden dezelfde muziek op blogs en draaien met dezelfde software. De hele DJ-cultuur is zo geëxplodeerd dat ik het moeilijk vind om DJ’s te vinden die echt muziek draaien met een eigen stijl. Ik word er niet meer enthousiast van. Maar misschien word ik wel te oud.

Hoe bewaar jij je eigen stijl dan?

Daar denk ik niet zo heel veel over na. Ik kijk hoe ik me voel en hoe het publiek zich voelt. Ik hou van verschillende stijlen: ik kan bijvoorbeeld The Cure mixen met Donovan Frankenreiter, maar dan met m’n eigen beat of percussie erdoorheen. Het gaat om het vinden van de juiste track en zorgen dat je blijft verrassen. Ik wil ze op het onverwachte laten dansen. Ik heb liever dat de dansvloer leegloopt en meer dynamiek heeft dan dat ik de veilige route kies.

Je wilt het publiek niet per se geven wat ze willen?

Nou, het publiek weet natuurlijk niet wat ze willen totdat ze het hebben gehoord. Ik probeer elk feest te benaderen alsof ik een klein huiskamerfeestje geef. Ik draai veel van m’n eigen bootlegs, veel verschillende rare dingen waar ik zelf acapallavocalen inmix. Misschien doe ik dat vanwege m’n muzikale achtergrond.

Ik merk dat je latere muziek meer vocalen heeft dan je eerdere?

Zeker weten. Daar ben ik nu veel mee bezig. Maar ik vind het erg belangrijk dat je geen vocalen nodig hebt om muziek te laten leven, of dat je voor je kunt zien waar het lied over gaat. Muziek is zijn eigen taal. Je moet het voelen zonder woorden. Op m’n volgende album is de verdeling vocalen en instrumentale muziek denk ik 50/50. Ik laat me inspireren door indietracks en soundtracks. Alles reflecteert zich in hoe ik mijn muziek schrijf.

Wat kunnen we nog meer verwachten van je volgende album?

Ik wil mezelf blijven uitdagen en niet in herhaling vallen. Ik heb met m’n broer een nieuwe studio gebouwd met veel nieuwe spullen, nieuwe bass drums, live instrumenten. Dat zorgt voor nieuwe manieren om aan geluid te komen. En ik wil het ook simpeler maken, minimalistischer, een beetje geïnspireerd door krautrock. Ik hoop dat hij ergens begin volgend jaar uitkomt. Maar natuurlijk niet voordat ik volledig tevreden ben.

Je zat tien jaar geleden in een dip?

Ja. Ik was erg onzeker over mijn muziek. Ik probeerde m’n eigen geluid te vinden, maar dat lukte niet. Ik had een writer’s block van drie jaar ofzo. Alles wat ik deed klonk te veel als iets anders, als de bands waar ik van hield. Dat was echt een moeilijke periode. Maar ik bleef gewoon proberen en proberen, en beetje bij beetje ging ik steeds meer uitkijken naar wat ik kon maken en werd ik steeds meer tevreden over m’n eigen muziek.

Oké, blijven proberen, dat lijkt me een goeie tip. Dankjewel!

We hebben trouwens ook nog 3×2 kaartjes te vergeven voor Symphonica Electronica, waar we samen met 22 tracks een eigen stage hosten. Wil je die hebben? Mail dan naar contest@viceland.nl.