Beste Vice – De cirkel is rond.
Ik zag een kelner in Sparky’s in Brooklyn met deze pet op. Het liet me denken aan een groots rags-to-riches-back-to-rags Hollywood-film die jullie zouden kunnen maken over die pet. Ongeveer zoiets als ‘The Jerk’ met Steve Martin. Ik pitch ‘m even voor jullie.
Het verhaal begint met onze protagonist die een simpel maar gelukkig leven leidt op de hoofden van boeren truckers en andere working class helden. Het vangt zweet op en blokkeert zonnestralen en wanneer de werkdag voorbij is hangt aan de kapstok en luistert het naar Vader’s verhalen van lang vervlogen tijden. Dan, op een mooie herfstdag in Poughkeepsie, wordt het ontdekt door een stadsjongen die nou eenmaal into dat soort ding is (deze zou gespeeld kunnen worden door El P. Voor zover ik mij kan herinneren was hij de eerste die echt fanatiek dit soort petjes ging dragen).

Binnen een paar weken is de truckerpet uit het arbeidersmilieu weggerukt om te belanden in de Grote Stad, met al haar cocaïne, triootjes en rare urban muziek met supermodellen die wat staan te bitchen over beats en gitaren. Dit wordt goud. Een typische dag begint al om 15:00 met een paar racekaksessies, een bloedneus en nog een borrel om het af te leren. s’ Nachts is het een en al beroemdheden en status en vieze dingen in het toilet die het de volgende ochtend niet meer kan herinneren. De familie is uit het oog en uit het hart verdwenen want de pet is nu een ster. Ze zouden het toch niet begrijpen. Deze decadente levensstijl vol glitter en glamour (seks met Peaches Geldof!) gaat door totdat op gegeven moment, zonder enige aanleiding, de trucker hat wordt getroffen door de ultieme dooddoener van succces – de ogenschijnlijk ongevaarlijke ‘Hipster’. Opeens is het niet meer het harde arbeidersklasse-attribuut dat naar de grote stad verhuisde om met mensen te fucken, maar die van een rijkeluiskindje met een schuldcomplex over diens verwende jeugd en die daarom hard probeerde om arm over te komen. Binnen een jaar nadat het voor het eerst gesignaleerd werd bij de New York City incrowd werd het persona non grata. Oude vrienden als de legerpet en de net-niet pet wilden niet in diens buurt gezien worden. Het was hun beurt om hip te worden en alleen al de associatie met plastic gaas zou hun nieuwbakken roem in gevaar kunnen brengen. Op zijn ondankbare weg naar roem en rijkdom werd onze vriend de truckerpet uit het raam van de auto langs de weg gemikt, om voor altijd vergeten langs de weg te blijven liggen. Daar ligt het, stoffig en verwaarloosd en alleen totdat opeens wordt opgeraapt door een kelnertje uit een of ander Centraal Amerikaans land, die het afstoft en op zijn hoofd zet. ” Wat een handige manier om je hoofd tegen de zon af te schermen én het te laten ademen” denkt hij, “Gaas heerst!”. Dat is dus de laatste scène, onze dagwerker verdwijnt met de truckerpet op zijn hoofd achter de horizon en kan niet wachten tot hij deze nieuwe vinding kan laten zien aan zijn arbeidersvrienden. The End.
Wat vinden jullie ervan?
Carlos Vasquez
New York, NY