Rock
Werchter kan je vergelijken met een stripclub. 70 procent van wat je er
te zien krijgt is aartslelijk en geeft je kotsreflexen, maar af en toe
stuikt er een ravissante, exotische verschijning op het podium die je
doet wegdromen naar verre landen zoals Turkmenistan of Oezbekistan. In
ieder geval, ik werkte dit jaar op Werchter bij de merchandising. Wat
zoveel wou zeggen als; je mag gratis binnen, slaapt op een rustige
camping, werkt zes uur per dag en je krijgt gratis eten en drinken. Op
die manier kun je jezelf het ook niet kwalijk nemen dat je lelijke
hoeren hebt gezien, want je hebt er toch niet voor betaald.

Zeggen dat Werchter uit zijn voegen gebarst is, zou een
understatement zijn. Je moet de foto van een lege weide maar eens
vergelijken met die van een stampvolle weide.

Horen
jullie ook de kassa rinkelen? In ieder geval toch veel respect voor
alle mindervaliden die zich vier dagen lang in een rolstoel door deze
mensenzee hebben gewurmd.

Eén
van de grootste voordelen van op Werchter te werken als vrijwilliger is
dat je nooit moet aanschuiven aan de ingang tussen het plebs. Beter
nog, je kan de wei gewoon op nog voor die door de walrussen bezet wordt.
Zeer chill, tot de poorten opengaan en de meest wanhopige mensen op
deze planeet, de fans van Coldplay, naar voor stormen om een hele dag
bij meer dan 30 graden in de zon te kunnen staan om Chris Martin een
cover van Billie Jean te horen spelen (zie onderaan de pagina).

Darwin
wist het al veel langer, maar mensen zijn slimme beestjes die zich aan
alle situaties kunnen aanpassen. Zelfs als het bloedheet is en ze
worden door een festivalorganisator verplicht om een hele dag in de felle zon te zitten, vinden ze nog altijd een manier om zichzelf af te
koelen. Een natte sjaal kan dienst doen als triphut voor overhitte
motherfuckers.

 

Zoveel plezier, zoveel pret. Toch spijtig dat ik niet de kans heb gekregen om 170 euro te betalen om bij 32 graden neer te gaan.

Of
je kon jezelf altijd vernederen bij de stand van Coca Cola voor een
sombrero. Voor een belachelijk dansje kreeg je de ultieme bescherming
tegen een zonnesteek. Natuurlijk zag ik er al uit als een lijk in
kleermakerszit tegen de tijd dat ik een sombrero te pakken kreeg.

Ik
had veel respect voor Henry Rollins, en daarbij leg ik de nadruk op had,
want na zijn belachelijke irritante spoken word show schaam ik mij voor
mijn misplaatste adoratie. De man die vroeger Thirsty and Miserable
door de microfoon schreeuwde staat nu te mekkeren over het feit dat Bush
een klootzak was (serieus?) en dat we allemaal vriendjes moesten maken
op het festival. Henry Rollins is een fucking grijze hippie geworden
die dringend geïnterneerd moet worden.

Onze
homeboys van Jupiler hadden een ware Saloon uit de grond gestampt waar
je na elk optreden in de Marquee naar een schandalige set van
Discobar Galaxie kon gaan kijken terwijl de bekers bier in het rond
vlogen. Jupiler had zowaar een cowboy als pooier aangewezen van een
stel grieten die verplicht werden tijdens deze sets op de toog te
dansen voor alle zatte Engelsen.

Wat kan het leven van een cowboy toch mooi zijn.

Deze
kerel zijn reet is bijna even strak als die van Grace Jones (zie
onderaan), daarom ook dat hij er zo gewillig mee showt. Als je goed
kijkt zie dat zijn aarskaken rood zijn van alle klappen die volwassen
dronken vrouwen erop hebben gegeven. Snap je nu waarom ik Werchter met
een hoerenkast vergelijk?

Dit
moet het eerste jaar zijn dat ik niet terug kom van Werchter met een
indigestie, maar dat komt omdat ik elke dag in het
personeelsrestaurant mocht eten. Varkenshaasje, steak, vol au vent,
eclairs ,… . Ik heb er zelfs fucking couscous gegeten.

Ik
stond elke dag zes uur mijn dienst af te draaien aan de t-shirt stand.
Die bestond uit drie grote delen: 1. Metallica merchandising 2. Rock
Werchter merchandising 3. De merchandising van alle andere groepen. Ik
heb elke dag voor minstens €2000 shirts verkocht, want mensen die
€170 betalen om op een festival binnen te komen en €2,50 voor
een pint betalen die zijn nu eenmaal wanhopig genoeg om voor een
souvenir minstens €20 neer te tellen. Vooral ’s nachts wanneer
iedereen bezopen was liep het soms wat uit de hand. Kerels met enorme
zweterige bierbuiken die zich in de allerkleinste maat van een
Metallica shirt willen wringen en zatte Hollandse huismoeders die
denken dat ze in de C&A staan, ik heb ze allemaal gezien, helaas.

De
prijs voor coolste band shirt gaat niet naar Metallica, Yeah Yeah
Yeahs, Nick Cave, Kings of Leon of The Prodigy, maar naar de
Vlaamse autisten van The Hickey Underworld. Zij waren niet alleen
veruit de beste Belgische groep op Werchter, maar ze hadden ook nog
eens een knalgele T-shirt bij waarop blote vrouwen gemarteld worden
door gieren en indianen. Oh zo geil….

Na
een harde dag werk in de bloedhete zon en een paar gratis pinten, zat
mijn collega even in een dipje. Ik weet het, het is niet fraai, maar
nog altijd beter dan deze kerel.

Oh

ja, volgens de kranten was er ook een ‘stofhoos’, maar die was niet het
gevolg van het weer, maar wel de visuele begeleiding bij de loodzware
set van onze favoriete Schotten van Mogwai. Just so you know, oké?

JASPER VERLEYEN