Dan Andriano to 1/3 składu Alkaline Trio i – w tym roku – ostatni z jego członków, który wydaje solową płytę. Drugą pod szyldem, jaki znajdziecie w nagłówku. I jest to w kategoriach rockowej alternatywy coś naprawdę fajnego.
Bo poniekąd Andriano zabiera nas w podróż w przeszłość. Do niezależnego rockowego grania z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych (no i może właśnie tej dekady). Na drugim solowym krążku artysty, a owszem, znajdziecie wpływy współczesnego indie folku, ale większość numerów odsyła tu w zupełnie inne (a godne miejsce), bo w hałasie gitar do wczesnych Smashing Punmpkins, w rozpasaniu melodyjnym i klimacie do R.E.M. A gdzie się jedno z drugim schodzi, co – jak myślicie – można usłyszeć? Tak, macie rację. Pixies. Mocno pixiesowe są choćby te momenty, kiedy gitara prowadząca idzie jakby trochę w poprzek rytmicznej, na prostym, jednoznacznym i melodyjnym riffie. To zresztą główna róznica między “Party Adjacent”, a poprzednim solowym albumem Andriano, “Hurricane” (2012) – tamten brzmiał jak faktyczna solowa robota. Ten to pełnoprawne nagranie kompletnej kapeli, nawet jeśli szef jest tu jeden i to jego wizję realizuje pozostała część ekipy.
Videos by VICE
Ze wspomnianą trójcą łączą Adriano też brutalnie wręcz szczere teksty, nieraz wymierzone w niego samego. Nie znaczy to jednak, że mamy do czynienia z rzeczą mroczną jak krocze diabła – przeciwnie. “Party Adjacent” jest dużo bardzoej easy-listeningowe, niż macierzysta kapela Andriano. Refreny idą czasem w kompletny upbeat, nie brak naprawdę fajnych hooków. Co więcej, album w kierunku afirmacyjnym rozwija się wraz z biegiem minut, zupełnie jakby Andriano za uszy wyciągał nas z ciemnego lasu. Co więcej, czy w zbiżających się czasem do akustyki wstępach, czy w samym środku punk rockowego wygrzewu (np w “My Human Being”), Andriano czuje się równie dobrze i z równą łatwością sprzedaje nam swoją energię.
Songwriting jest doskonale pozwijany. Tylko ostatni numer “Snake Bites” przekracza cztery minuty. Zgodnie ze starym muzycznym porzekadłem: “Nie nagrywaj długich numerów, jak się komuś spodoba, puści sobie drugi raz”. U Andriano sprawdza się to doskonale, bo jeśli coś te numery pozostawiają, to niedosyt, apetyt na jeszcze jedną zwrotkę i ze dwa refreny. Bardzo miłe są też partie gitar, które oferują nie tylko punkową kalifornijską prostotę, ale i odchodzą w rejony “post-“. I to nie tylko post-punkowe.
Jeśli się czegoś czepiać, to najwyżej samego wokalu Andriano. Nie, że facet nie umie śpiewać – przeciwnie. Śpiewa z otwartego gardła, z emocją i szczerze. Sęk w tym, że jego barwa w połowie albumu zaczyna już porządnie męczyć. Choć oddania muzyce i zaangażowania mógłby mu zazdrościć niejeden wokalista uważany za apoteozę rockandrollowego ducha.
“Party Adjacent” to materiał solidny. Momentami aż podejrzanie zbyt solidny, jak na coś, co w zamyśle jest zaledwie side projectem.
More
From VICE
-

-

The Apple Watch Ultra 3, because there aren't pics of a rumored, unreleased Ultra 4 yet. – Credit: Apple -

Bruce Willis -

Nickelodeon