Nadia Byrnes, doktorantka z Pennsylvania State University, przedstawiła pracę, w której badała powiązania osobowości ze słabością do pikantnych potraw. Byrne przeprowadziła wśród 184 uczestników test Arnett Inventory of Sensation Seeking (AISS), badający skłonność do „szukania wrażeń”. Komunikat prasowy głosi, że „badanych uzyskujących wynik powyżej średniej uznaje się za bardziej skłonnych do podejmowania ryzyka i otwartych na nowe doświadczenia, podczas gdy ci, którzy osiągnęli wynik poniżej średniej uważa się za mniej otwartych na powyższe”.

Po teście nafaszerowała ich wszystkich papryczkami. Mniej więcej. Napisała w mailu, że podała wolontariuszom kapsaicynę – substancję aktywną w papryczkach chili – w stężeniu 25 μM (mikromoli). „Poprosiliśmy ich, aby ocenili odczuwane »pieczenie/parzenie«. Łącząc te dane z danymi nt. osobowości, dokonaliśmy analizy regresji. Otrzymuje się w niej równanie, które przedstawia relacje zmiennych, co mogliśmy wykorzystać, aby – w teorii – przewidzieć jak nasi badani zachowają się w konkretnych sytuacjach” – mówi Byrnes.

Poprosiliśmy japońskiego ryzykanta, żeby zjadł najostrzejsze papryczki świata. Oraz meksykańskie salamandry.

Ciekawe w badaniu było to, że im niższy wynik ktoś osiągnął na teście AISS, tym szybciej decydował, że nie smakuje mu podany posiłek. Ludzie z wynikami dużo powyżej średniej byli zachwyceni pikantnymi potrawami. Nie mieli dość pieczenia w ustach. Badanym z wynikami bliskimi średniej przez pewien czas smakowało, ale po pewnym czasie mieli dość. Wychodzi na to, że żądni przygód są również otwarci na doznania smakowe.

Badani przez Byrnes byli głównie biali, więc jeśli chcecie definitywnie zbadać jak osobowość łączy się z kulturą przez pryzmat pikantnego jedzenia, musicie szukać gdzie indziej. Paul Rozin, jeden z naukowych poprzedników Nadii Byrnes, obserwował nawyki żywieniowe meksykańskich dzieci w latach 70. i doszedł do konkluzji, że uwielbienie pikantnego jedzenia jest zachowaniem wyuczonym, zakorzenionym w czymś, co nazywa „łagodnym masochizmem”. Czy kultury, w których cenieni są ryzykanci mają pikantniejszą kuchnię? Ten temat pozostaje niezbadany.

IFT to organizacja non-profit, która zajmuje się nauką żywienia, czyli po prostu naukowym badaniem jedzenia i nawyków żywieniowych – zagadnienia te badane są na całym spektrum nauki, od ekonomii, przez naukę o sporcie i psychologię, po medycynę i biologię.

Byrnes skupia się na badaniu pikantnych potraw, bez odchodzenia w stronę np. smaków kwaśnych, chociaż może to tylko proces jej studiów doktoranckich. W swoich poprzednich badaniach zastanawiała się, czy ludzie, którzy osiągnęli wysokie wyniki na skali AISS znieczulili się na ekscytację pikantnych smaków skokami spadochronowymi, czy po prostu ostre potrawy nie miały na nich większego wpływu.